Zoeken in deze blog

16 jun. 2021

Recensie: Kitty Hate Machine van Cat Temper

Bij elk nieuw album wat de Amerikaanse producer Cat Temper uitbrengt, verkent hij nieuwe dimensies binnen de elektronische muziek. Het is niet alleen synthwave wat je hoort, maar meer een bonte verzameling van electro, chiptune, techno, synthwave en knarsende gitaren. Zo ook op zijn recentelijk verschenen album ¨Kitty Hate Machine¨, met (je raadt het al) een knipoog naar verschillende nummers van Nine Inch Nails.

Kitty Hate Machine van Cat Temper

Op Kitty Hate Machine heeft Mike Langlie aka Cat Temper zijn apparaten weer flink laten zweten. Het resultaat zijn acht interessante nummers, vol complexe structuren en donkere melodieën. Net als bij de muziek van industrial legendes Nine Inch Nails, is dit een album om je bij uit te leven. Bij de eerste tonen van The Meoward Spiral word je op een reis meegenomen op de rug van een furieuze kattenmachine, die met niets en niemand rekening houdt. Grommende leads en scherpe synths verwennen je oren een klein half uur lang. 

Favoriete nummers voor mij persoonlijk op dit album zijn: The Meoward Spiral, Pet You Like An Animal en Purest Feline.

Conclusie

De muziek van Cat Temper volg ik al enige jaren met grote interresse. Telkens wanneer Cat Temper een nieuw muzikaal concept uitbrengt, weet je dat het de grenzen van het synthwave genre weer flink gaat verleggen. Cat Temper is een muzikaal genie, die alles kan. Met ¨Kitty Hate Machine¨ verkent hij de donkere kant met een een kneiterhard elektronisch album. Welke richting hij de volgende keer opgaat is nog een raadsel, maar het kan zo maar een lief knuffelend poesje worden waar je hart meteen van gaat smelten.


30 mei 2021

Recensie: The Outlands (negative one) van Reed Reimer

Vorig jaar brachten Reed Reimer en Benjamin Emory Larson CodeBurst: A Cyberpunk Soundtrack uit. Een heel gaaf visueel en muzikaal project voorzien van een spannend sci-fi verhaal en bijbehorende soundtrack. Afgelopen vrijdag verscheen er een nieuw album van Reed Reimer met als titel The Outlands: negative one. Het is de soundtrack van een niet bestaande side-scrolling RPG game.

The Outlands (negative one) van Reed Reimer

The Outlands vertelt het verhaal van een jonge vrouw (Sorca) die ontdekt dat haar familie haar hele leven een geheim voor haar heeft verborgen. Nu ze weet dat er iets anders is, staat ze op het punt een avontuur te beginnen, met groot gevaar, om de ware aard van het familiegeheim te onthullen. The Outlands: negative one vertegenwoordigt de soundtrack voor fase 1 van het spel. In een land van kou en water staat Sorca voor uitdagingen en vijanden die haar ofwel zullen doden, ofwel haar zullen helpen groeien in haar macht.

Op de soundtrack staan elf nummers die bestaan uit verschillende stijlen; van ambient tot chiptune tot synthwave en metal. De diversiteit is dus groot en dat maakt dit een interessant album. Maar je hebt wel een aardige verbeelding nodig om de water-wereld aan de muziek te kunnen koppelen. En dat betekent er dus rustig voor gaan zitten, je ogen sluiten en je het level voorstellen waarin Sorca zich bevindt.


Lukt dit, dan onderga je een bijzondere trip. The Outlands: negative one is de eerste soundtrack van een in totaal 5-delige serie die naast water verder bestaat uit de elementen vuur, lucht, aarde en geest.

Conclusie

The Outlands: negative one is wederom een interessante soundtrack van Reed Reimer naast het vorig jaar verschenen CodeBurst: A Cyberpunk Soundtrack. Een album vol verschillende stijlen die je meenemen in de (eerste) wereld van Sorca. Het zal misschien niet meteen heel toegankelijk klinken, maar als je het de tijd geeft en de wil om je in te leven in de game, zul je een mooie tijd beleven. Vier nieuwe releases staan nog op de planning en ik ben benieuwd hoe Reed Reimer deze delen muzikaal gaat invullen. Liefhebbers van indie-games en indie-soundtracks zullen The Outlands: negative one zeker waarderen. Geef het dus een kans!

23 mei 2021

Interview met Daytona Dreaming

Daytona Dreaming is een van oorsprong Deense synthwave producer, die al jaren in Dubai woont. Vanuit deze plaats maakt Daytona Dreaming nieuwe muziek en draagt hij zijn steentje bij aan de lokale synthwave scène. Zijn nieuwste single Electric Voyager is recentelijk uitgekomen op het Italiaanse label RetroReverbRecords. Tijd voor een kennismaking, tijd voor een interview!

Daytona Dreaming is originally a Danish synthwave producer, who lives in Dubai for many years. From this place Daytona Dreaming makes new music and contributes to the local synthwave scene. His latest single Electric Voyager has recently been released on the Italian label RetroReverbRecords. So time for an introduction, time for an interview!

Daytona Dreaming

Daytona Dreaming can you please introduce yourself?
Hi there! I am synthwave artist based in Dubai. I am originally from Copenhagen, Denmark but have lived in Dubai for about 8 years now. I started making electronic music back in the ´80s as a teenager on an Amiga 500 and the Atari ST, and I had a couple synths as well, the most fancy one being the ESQ1. It wasn’t any good though and it was too hard to make anything that sounded nearly as good as what is possible today. But my enthusiasm for synths and electronic music has stayed with me and I have been involved in music production on and off since then. The synth music that I grew up with has always had a special place in my heart, and a couple of years back I decided I wanted to start creating that music again, and become part of the synthwave scene. Before I joined the RRR team, I was part of a synthwave collective here in Dubai called Trespasser Audio. There is not much left of it, but we managed to support each other and promote each other for quite a while.

Your latest track “Electric Voyager” released this month on RetroReverbRecords. What was the idea behind the track?
The intro part and the A piece had been lying around for a while, when I finally decided to try to make a complete track of it. For some reason that part reminded me of old NASA-USSR space flight documentaries and I decided I would use that as an inspiration. From that came the sort of more ‘triumphant’ sounding B piece. The track was originally called Endless Voyager, but while recording it, my Roland JX-3P started sending electric current through the casing to the point where it was quite painful. So I renamed the track ‘Electric Voyager’ and added the sound effects in the breakdown to resemble electricity.


Can you share some of your plans for this year for us?
Right now I am working on an EP which will lead to a full album later in the year. The EP is based around a concept where ‘Mona Daytona’ (the foxy lady on the Electric Voyager cover) will be the main character. I am also trying to incorporate some more ‘orchestral’ or ‘cinematic’ elements into my music without losing the ‘synthwave’ focus.

When was your first encounter with synthwave music?
If you ignore the ´80s synth music I grew up with, it would probably be while watching Drive around the time it came out. Nicolas belonged to a group of now famous Danish producers who made some really interesting movies, and I used to watch them all. The music immediately resonated with me, having been a big fan of synth music since my childhood.

Who are your influences?
There are quite a few. I grew up in a very musical family, and particularly my dad is very passionate about music. So I grew up as a kid in the mid-70s hearing early Tangerine Dream, Pink Floyd, the first Jean-Michel Jarre albums and a lot of other experimental stuff that came out at that time. For some reason the sound of synths resonated with me very deeply, and by the time I entered my teens the whole synth-pop explosion happened…I feel very fortunate!. I got into all the stuff with Depeche Mode probably being my biggest inspiration. These guys were really ground-breaking back then and at the forefront of electronic music. But also some of the harder industrial acts such as Front 242, Frontline Assembly, Nitzer EBB has meant a lot to me. Gary Numan and some of Vince Clarke’s stuff was great as well.

You live in Dubai. How is the synthwave scene in this city?
What Synthwave Scene?...if there is one, I haven’t found it yet. That’s a bit of a joke by the way. Of course there are people here that are into the scene, but there is no real community around it. The main electronic scene here is more focused on House, EDM and Lounge/Chill stuff, which is why I am trying to be a bit of an Ambassador for the genre. We got everything here to make the scene thrive, including a pretty ‘futuristic’ looking backdrop, fancy cars and a vibrating club scene. I would love to set up a synthwave event here but I guess we need to get to the other side of the pandemic first.

Dubai (picture by Daytona Dreaming)

If you can mention one artist/producer to make a track together, who would that be?
Wow...that is a hard question. I already mentioned a few acts that had a big impact on me so they would be obvious candidates but also very unlikely. I would love to work with a vocalist or a couple of vocalists from within the genre, as I got an ever increasing number of tracks that I think would sound great with vocals.

When you start on a track, how do you usually start?
It depends. I do not have a set way of making a track, and try on purpose not to follow too much of a formula so as to not repeat myself. But what usually happens is that when I have a musical idea or chord sequence, I tend to quite quickly work out what part that should belong to in track, and from there I map out the entire track structure in my DAW. I got sort of 4 basic song templates that I apply depending on the musical ideas I got and each has a couple of ‘operational rules’ associated with them. For example, If I got a really great sounding intro, I will use that again in the break down. If I use the same chord structure throughout the track, I will try to introduce some variation such as a solo part or mid-8 with another chord structure after the breakdown. If I follow a more a traditional A/B pop-structure, I will probably add some form of interlude rather than a breakdown. Most importantly, I am always looking for contrasts between my sections and I always attempt to do things a bit differently from the last time.


What is your favourite movie of the ´80s and why?
Well, I have always been a huge Star Wars fan, so the first trilogy would probably be at the top. I would love to make an album that sounds, like those movies looked. Don’t know if that makes sense. Of course Breakfast Club, St. Elmo’s fire and a lot of the ‘brat pack’ movies have quite a nostalgic value to me as well.

And finally, any last words to the synthwave community?
Now and again you hear people say that synthwave is dead. I think that’s a load of tosh. I think the scene is a lot more exciting today than it was a couple of years ago, and there are so many sub-genres emerging, and a lot vocal-led music as well that is really great. I think the enthusiasm and the energy of the fans is deeply inspiring, and it places a responsibility on us artists to keep pushing the genre forward so it can stay relevant and vibrant. I think the biggest challenge is to find a balance between being inspired by the past and then creating something new and original.

Je kunt Daytona Dreaming volgen op:

15 mei 2021

Recensie: Lemon Crush van L´Avenue

In 2019 bracht de Britse Jesse Reuben Wilson aka L´Avenue zijn debuut EP ¨Cherry Crush¨ uit. Een prachtplaat, die meteen door iedereen enthousiast werd ontvangen. Nu, een kleine twee jaar verder, ligt hier de spirituele opvolger ¨Lemon Crush¨ voor mij. Is dit album net zo goed als ¨Cherry Crush¨?

Lemon Crush van L´Avenue

Op ¨Lemon Crush¨ staan zes nummers die je meenemen naar het warme Malibu van 1987. Het eerste nummer Cherry Crush start met zwoele melodische klanken voorzien van een pulserende beat. De synthesizerklanken zijn zacht en warm. Op het tweede nummer Kelly is de beat wat harder, maar wel ondergeschikt aan de melodie en de mooie saxofoonklanken van Alexander Bone aan het eind. 

Met Date laat L´Avenue zich van een andere kant zien. Een zomers schemergeluid aan het begin van het nummer, gevolgd door opbouwende synthesizer klanken en een lo-fi beat maken dit nummer voor mij tot het hoogtepunt van deze EP. Dit is genieten en roept de vraag op of L´Avenue zich durft te wagen aan het maken van een ambient cinematic album. Lijkt mij een prima keus.

De eerste drie nummers van ¨Lemon Crush¨ zitten erop en we gaan alweer door met het vierde nummer Forever. Deze track doet mij denken aan een Miami Vice aflevering. Dat hoor je meteen al aan de eerste klanken. De opbouw is spannend en de vele lagen aan geluiden zijn uitstekend geproduceerd. L´Avenue weet dondersgoed waar hij mee bezig is.

Laguna Drive, het vijfde nummer, is het meest emotionele nummer van deze EP. Dit nummer brengt herinneringen bij je naar boven, van wie je dacht ze niet meer te hebben. De melodie komt hypnotiserend over en laat je naar je innerlijke zelf kijken. Heel knap gedaan en daarnaast ook petje af voor het gitaarwerk van The Midnight-gitarist Royce Whittaker.

Met Oceans komen we bij het laatste nummer van ¨Cherry Crush¨. Een paar gitaarakkoorden starten dit nummer en komen veelvuldig terug. Dit nummer is zo goed als beatloos en komt langzaam tot een climax vol sprankelende melodieën. Wel moest ik meerdere keren naar Oceans luisteren, om de pure schoonheid van dit nummer te ontdekken.

Conclusie

Het nieuwe album ¨Lemon Crush¨ is een waardige opvolger van het debuut ¨Cherry Crush¨. L´Avenue is heer en meester in het maken van complexe melodische synthwave nummers met uitgebreide arrangementen. Telkens wanneer je deze EP beluistert, hoor je iets nieuws en hoor je hoe goed elk nummer is uitgewerkt. Ook dit album zal weer hoge ogen gooien en verschillende awards binnenhalen, uitgereikt door de vele influencers binnen de synthwave scène. Een verplichte aanschaf dus!